تبليغاتX
پشت پرچین انتظار

مــكن در فـكرت  اي شمع تماشايي

نباشد شب به محفل چون تو شهلايي

مــبادا بــشنوم مــن اي گــل  نازم

شدي غـره بـر اين بلبل كه رعــنايي

 

در اين مجلس تو بشنو آخرين شعري

كه مـي خوانـم بـرايت از دل  سـردم

نمي گويم فـراموشت  نـخواهم  كـرد

كه فردا  چون روم من بر   نمي گردم

 

 

تو بـشنو آخرين حـرفي كـه  ميگويد

بــرايت  از  ســر هذيان زبـان  مــن

كه مــي دانم نـمي خوا ني تو اشعارم

گذشـت از اين دل سنگـت  زمان من

 

رهايـت مـي كـنم هـرچـند ناشـادم

خــــداحافظ تو اي نا مـهربان مــن

حــلالت مـي كنم بـا آنـكه  دلتنگم

فــداي خـاك  پـايت  بـاد جـان من

 

در ايــن مــحفل نخواهم آمد و ديگر

نــخواهم گـفت من هم  عاشقي دانم

ولــي ايـن را بــدان اي  نازنين مـن

كه خواهد سوخت‌از مهرت دل وجانم
+ نوشته شده توسط سید علاءالدین حسینی در سه شنبه 15 اسفند1385 و ساعت 14:9 |

بگفتنـدم كـه ايـن مـضمون شـعرت

نـشان از نـرگـــس شــهلا  نـــدارد

بــراي مــا جـــوانــان  مـــــعاصر

قـــديـمي بــاشـدو مــعني  نــدارد

 

بگفتنـدم كـه امــــروزه تمام اسـت

زمــان ايــن غـم و دلــهاي پرخون

نــباشد جــا در ايــن دلــــها براي

نـــسيم و بـاد سـاحل بــيد مجنون

 

بگفتنـدم كـه شـيرين در دل  سنگ

شــده مــدفون  نـخواهد زد  جـوانه

صــداي تــيــشة فــرهاد  شــــبها

نــيايد  ديــگـر از جــور   زمــانــه

 

 

بگفتنـدم بـه جـاي سوسـن و  يـاس

بـه جـاي نرگس و شـب بـوي رعـنا

كـنم در شـعرخـود از خاروخس يـاد

فــرامــوشم  شــود گـلهاي  ز يـبـا

 

در ايــن گلـخن مـكن يادي ز  گلها

كــه يــاد گــل دگــر زيــبا  نباشد

مــگو از مــاتم شــبــهـاي مـجنون

در ايــن دنـيـا دگــر لــيــلا  نباشد

 

در ايــن دلــهاي بــي درد هـوسباز

دگــر بــلبل نــماد عـاشقي   نيست

بــه ســوي چـهرة شـيداي مسكين

نـگــــاه دلــنــواز صـادقي  نـيست

 

نــمـيـدانـم خـدايا  بـا كـه گـــويم

غـــم پــنـهـان هــجـر و زخـمة باز

بــه هــر سـومـن نگه كردم  خـدايا

بـه جـز تــو مــن نديدم  محرم  راز

 

 

 

كــنــار ايــن  هــنـرمـندان  امـروز

هــزاران نــغـمـه ها بـيهوده  خوانند

بــه گــوش ايــن هـنرمندان  مغرور

صــداي آن  زغــنــها  دلـــنــوازند

 

تــو مــظـلــومي چرا بلبل هـميشه

دلــم ســوزد ازايــن غـربت بـرايت

گــلت را پــرپــرش كردند و بـردند

قــفس را كـــرده اند آخــر  سرايت

 

بــه تــو بــرچسب بي مهري نهادند

تــو بـلبل گـر چـه محنتها  كشيدي

تــورا حــالا دگـــر عـــاشق  ندانند

اگــرچــه جــور گــلها را كـشيدي

 

اگــر  مــضـمون  اشعارم قديم است

ولــي ســوزي نــهان بـاشد درونش

بـه مـتـنش  گريه هاكردم به سختي

اگـــر چـــه خـنده ميكردم  برونش

 

 

 

بـس اسـت ديـگر  سـخن كوتاه بايد

اگــر  چــه دل كــند تـنگي  برايت

كـــلامم را در  ايــنجا خــتم كردم

ولـــي از مــن تـو بشنو اين حكايت

 

سـحر پــروانـه اي  گـفتا به  شمعي

تـو مــي سـوزي ولي با خود پرستي

مــسوزان  ايــنچنين  پـروانـه ات را

كــه نـامت  مي برند آخر  به  زشتي

 

تـو اي نا مـهربان با  مـن  چه كردي

مــرا  آواره اي بــيــخانه  كــــردي

به چـــشمانت قـسم تا چشم ديدت

بــه  تــنهايي مـــرا ديــوانه  كردي

 

ســـرودم از غــم دل چـــار پـــاره

بــه اوزان دوبـيتي هــاي  مـــعمول

اگـــر چــه قـافيه اقوا گشت  ايـنجا

مــفـاعيلن مــفـاعيلن مـــفــاعـيل
+ نوشته شده توسط سید علاءالدین حسینی در سه شنبه 15 اسفند1385 و ساعت 14:8 |

چـه زيـبا بـود آن روزي كــه من ديدم

لــبانت هــمچو زيبا غـنچه اي  وا شـد

كــه گــويا در مــيان چــهرة  سـردت

در آن ظلمت به شب خورشيد پيدا  شد

 

چــو لــبخندت بــه گرماي بهاران بـود

نــديــدي بــارش ايـن  ديـدگان  مـن

بــسان سـيل تـلاطم اشك دل  ريـخت

بــه روي چــهرة زرد  ازخــزان  مـــن

 

دل و دينم به يغماي دوچــشمت رفـت

نگاهي بر  مـن مسكين چــو افــكندي

ز خـجلت هـر دو چـشمم بـر زمين بود

نــمي دانم چــرا بـر مـن نـظر كـردي

 

در آن ســجادة خــوش  بــوي محرابم

غــمم را بـا  خداي خــويش مي گفتم

ولــي اكــنون خـراباتست  جــاي مـن

بــبين اي سنگ دل مـن تا   كجا رفتم

 

زمــاني بــود دلــخوش بــه اين  بودم

كه مـي ديدم تورا درخــواب شــيرينم

ولــي اكــنون نــمي دانم چــرا ديـگر

تــو را در خواب و  رؤيـا  هم نمي بينم

 

دلا در حــسرت رويــت كـه  ماهم بود

نـمي داني چه شبها بــي تو سر كـردم

بـه دور از چــشم غـمازت در اين شبها

بــه يادت شــعر شــيدا را ز بــر كردم
+ نوشته شده توسط سید علاءالدین حسینی در سه شنبه 15 اسفند1385 و ساعت 14:8 |